یکی از محله های قدیمی شهر تهران محله ضرابخانه است .آيا مي دانيد كه «ضرابخانه» يعني چه؟ درست است يعني جايي كه در آنجا سكه ضرب مي شود. حتما نام مسجد زيباي ضرابخانه به گوشتان خورده و بارها از زبان راننده اتوبوس يا وسايل جمعي ديگر شنيده ايد كه: «ضرابخونه جا نموني...!»
اين محل كه در پنج كيلومتري جنوب شرقي ميدان تجريش قرار دارد زماني براي خودش بروبيايي داشته و در واقع، محلي مستقل به حساب مي آمده و مثل حالا مجبور نبوده خودش را باريك كند تا جاي خود را در ميان هيولاهاي سيماني حفظ نمايد.
آن گونه كه مي گويند، تمام ساكنين ضرابخانه از صدنفر بيشتر نبوده اند و همگي در كمال خوشبختي و آرامش، روزگار مي گذرانده اند.جالب است بدانيم كه كارخانه چلوار بافي ناصرالدين شاه درهمين محله قرار داشته و ساختمان همين كارخانه بعدها به ضرابخانه تبديل شد.
نخستين سكه كه با نام پول شاهي در اين ضرابخانه ضرب شد، در سال ۱۲۹۵ هجري قمري يعني درست يكسال پس از احداث آن بود. پول هاي مسين مخصوص را حتما در موزه هاي تهران يا جاهاي ديگر ديده ايد. تحول و دگرگوني شيوه ضرب پول در سال هاي ديگر ادامه پيدا كرد تا به شكل و شمايل امروزي رسيد.
به هر حال نام ضرابخانه ، براي هر تهراني داراي حسي نوستالژيك است و ساكنان قديمي آن در زمره تهراني هاي اصيل به شمار مي آيند. آن گونه كه نقل شده كارخانه چلواربافي جناب ناصرالدين شاه تا مدت ها براي بسياري از تهراني ها توليد اشتغال مي كرده و ضرابخانه نيز سود خاص خود را براي معدود ساكنان تهران و روستاهاي متعدد اطراف داشته است.
ضرابخانه و اطراف آن هم مثل ديگر مناطق سرسبز و آكنده از دار و درخت بود به گونه اي كه در كتب مخصوص به تهران قديم به كرات در اين باره چيزهايي نوشته شده است.
چاپ شده در شماره 79 روزنامه خورشید- 22 دی 1387